domingo, 29 de agosto de 2021

María Dueñas gran escritora

 

María Dueñas gran escritora 
María Dueñas es una gran escritora, naturalmente no es la única, pero es una de las grandes, y, lo es porque sabe escribir, sus historias tienen ritmo, enganchan, sus personajes son “vivos”, y lo más importante
Maria Dueñas en ninguno de sus libros los he leído todos, menos Sira, que empezaré pronto, en ninguno de sus libros usa un lenguaje o describe escenas casi por no decirse en casos enteramente repulsivas, y, no es una escritora ñoña, no en sus novelas se habla de la vida, y, la vida tiene de todo, si se habla de sexo, de muerte, pero sin clases explicítas, lo que si tienen otros autores
Y, por encima de todo, no ofende a los creyentes, digo creyentes y no cristianos, porque no somos los cristianos los únicos que creemos en Dios, y, cuando te topas con una blasfemia directa, que sí ya sé la dice el personaje, pero es que si la leó y no me la salto me obliga a blasfemar a mí, y hay escritores y escritoras cuyo nombre no voy  a dar, que no se privan tanto, que parece más bien cosa de ellos y ellas que del personaje; yo cuando el libro es mío, tacho la palabra y escribo encima, la palabra blasfemó, y, no vuelvo a leer a dicho escritor, a otros puedo darles chance, al que llena su obra con muchas o pocas blasfemias, una sola ya basta, personalmente, salvo que me conste su cambio de estilo literario lo mando, al “infierno literario”; si el libro es prestado procuro saltar la palabra, y seguir leyendo, eso sí, exigiendo más calidad literaria que a otros, casi siempre carecen de ella; por el simple hecho de que tienen un vocabulario corto, lo que no sucede con María Dueñas y otros grandes como ella, que saben que hay blasfemias, que el personaje por el contexto habla blasfemado, pero sabe, también que basta con escribir, “solto una blasfemía”, blasfemo, “una horrible blasfemia salió de su boca”
No hace falta más detalle
Por eso digo que Doña María Dueñas es una de nuestras grandes escritoras

domingo, 18 de julio de 2021

Papel y tinta de María Reig

 

Papel y tinta de María Reig
cuenta la historia de Elisa, una joven barcelonesa perteneciente a la burguesía; cuya vida se desarrolla en los años anteriores a la segunda guerra mundial.
Elías es sacada de casa de sus padres, en la noche y llevada a casa de su tía paterna, una viuda adinerada, allí se criara la pequeña, con la frialdad de su tía, pero el cariño de los empleados
En la casa se celebran reuniones literarias y políticas, a las que lógicamente no se permite su asistencia, pero ella espía, y, un día descubre que hay un niño, un niño herido, aprovechará para hacerlo su amigo, hasta que llegue el día en que ya no esté, y, escuche decir que a muerto
Elisa convertida ya en una joven, se siente cansada de la tediosa vida social y con permiso de su tía, empieza trabajar en un periódico de ayudante de la secretaria, pero será ahi también donde sin decir que es ella escribirá su primer artículo, que firmará con el  nombre del niño herido que conoció en casa de su tía, todo un éxito que hará el joven periodista desconocido, se transforme en un periodista en plantilla, así Elisa tendrá que unas veces disfrazarse de hombre, y, otras ser ella, a todo esto llegara una boda con la que está contenta, pero que fracasará por culpa tanto del esposo como de ella misma, volverá a encontrarse con sus hermanos, y, sobre todo descubrirá  que el niño herido, cuyo nombre usurpa, no murió, su tía habló para que ella lo creyese, el problema verdadero es que tanto el pequeño, como sus padres habían tenido que huír por culpa del padre un anarquista asesino
Elisa  tendrá en el ex niño una ayuda, un amigo, aunque al principio cuando aún no se conocen no se lleven muy bien, al final todo se soluciona, el final que no cuento es sorprendente, y el mensaje está claro
Si quieres puedes lograr tus sueños, no dejes que nadie te encasille, y te diga lo que no puedes hacer

martes, 15 de junio de 2021

La última confidencia


La última confidencia del escritor Hugo Mendoza, de Joaquín Camps
Novela de intriga y denuncia
Hugo Mendoza es un hombre que nadie sabe de dónde ha salido, que de pronto se convierte en un gran escritor; y, lo más sorprendente en un escritor póstumo, pues muere en una tormenta en el mar, su cadáver es rescatado, pero ¿Será su cuerpo o no?
Habrá que seguir leyendo para saberlo
Lo cierto es que en una fecha fija, se envía un nuevo libro para publicar, y, se anuncia la fecha de entrega de otro, nadie sabe quién  lo hace
Su viuda que ha contraído un nuevo matrimonio, un profesor de literatura, una doctora en matemáticas, y, una peculiar monja de clausura, con otros personajes que irán apareciendo, llevan al lector por un mundo vertiginoso, donde la verdad es más cruel de lo que parece, una red de pederastia, y, fabricación de huérfanos, “un movimiento cristiano, de cristianos independientes, cristianos bautismales, no vinculados a la Iglesia católica”, aunque lo confieso me recordó a Maciel, le quito lo de padre, aunque lo sea en el aspecto biológico
El final será sorprendente, realmente es una novela que paga la pena leer
Lo que para mi, le sobra es una excesiva descripción de muebles y lugares, y, desde luego el autor no tiene ni idea de lo que es una monja de clausura, las monjas de clausura no comparten habitación, con laicos, de hecho no tienen habitación si no celda.

jueves, 10 de junio de 2021

La casa de los espíritus de Isabel Allende


La casa de los espíritus de Isabel Allende
No es esta mi primera lectura de esta novela; de la escritora chilena; pero si es este el momento en él que creo haber entrado mejor en sus entrañas
El argumento es la historia a través de los años, de una familia chilena de clase alta, en la que la convivencia con lo extraño, lo exóterico por parte de algunos miembros es lo “normal”

Pero la historia va más allá, y, nos muestra la decadencia de un hombre, un hacendado al que se llega a “odiar”; pero también a querer, un hombre que apoyará el golpe contra Allende, y, llegará a descubrir, como ante los tiranos, de nada le valen prebendas, y, como pese a su pasado poder; no podrá proteger a su nieta, habrá de rebajarse a solicitar un favor, a una prostituta, él que nunca pidió sino que mandó
Muestra  también la situación de las personas de clase baja, y, los campesinos, sometidos a la voluntad caprichosa del amo, porque eso es lo que es el hacendado, con sus lugareños
Personas que trabajan una tierra que no es suya, cuyas mujeres son violadas por el amo, que no reconoce como propios a los hijos nacidos fuera del matrimonio
La situación de la mujer obligada a matrimonios sin amor, pero también como se puede luchar, y, salir de dicha situación
En fin, una novela que muestra que la vida no se detiene, y, que la última palabra no la tiene el destino, ni el dictador de turno, la última palabra la tiene cada uno, bien yo como cristiana, añadó la tiene Dios
Desde luego desde mi punto de vista, es una obra que vale la pena, leer o releer los que ya lo hayan hecho.

lunes, 17 de mayo de 2021

O coloquio


Hoxe con motivo do día das letras galegas, dado que son galega,  deciden escribir un conto reflexión. Leva por título. “ O coloquio”


O coloquio. Conto  reflexión en galego
Atopamonos nunha vila galela, non importa en cal, nun banco dun parqué, atopase sentado un mozo, un xoven de 102 anos, si leichedes ben, de cento dous anos. Esta cavilando, ollando a natureza, cando ve, acercase hacia il, a un vello de 19 años, si leichedes ben un vello de dezanove anos, tratase  de Xoan o seu bisneto, mellor dito, tataraneto, e ahi comenza o coloquio
Bos días avo, cóma te atopas
Bos días Xoan, ben a Deus grazas, ben porque estou vivo
Xa, no seí se saberas que onte o crego dicho na Misa, que van facer un día de pregarias, pra pedir o fin da pandemia;
pedir o fin da cousa ista, qué xe parece
É qué ques que me pareza, una tolemia, unha parvada
Unha parvada pregar, e dilo tí, avo
Non unha parvada pregar non, unha parvda a idea do crego sí
Non o entendo
Pois explicocho, cántos dos que agora patexan e queixasen por o covid, danlle grazas a Deus por a saude, antes de ir pregar po a mesma, habería, que facer unha oración de gratitude, niso, non pensou o señor crego

Xa, non se razón non che falta
Pro e que isto de covid foi moi duro, morreu moita xente, morreu moita soiña, morreu xente moi boa

Parvadas e tolemias; xente morre moita todos os días, dende que o puxeron de moda Adan e Eva, mellor ditos o seu fillo Caín, a humaninidade colleille gusto, e a morrer todos, morre xente do cancro, alguns con dores moi fortes, morre xente de fame, e outros estoupan de cheos, morre xente nas loitas, etc, e sos, todo o mundo morre so, como nace so, naide te pode acompañar, si non ergas a man que te entendin, os que morreron nos hospitas sin os seus ou nas casas, en non lembras, craro que o lembras o fillo da tía Marica, o que fora mariñeiro no gran sol, atoparono morto no seu barco, e isto aquel outro, a veces atopanos mortos cando xa , so quedan os osos, agora co covid, parece que descubriron a Habana. E dis que morreu xente boa, a xente boa esta no ceo, e no Purgatorio, e non morre, morreu xente de todo tipo, os malos tamen morren pro como di Pelayo, o da novela que ve tua nai, non os botamos en falla.

Sí avo, pro covid destragou moitos planes, arruinou negocios, naide o merecíamos

Non me fagas rir, rapaz, os planes sempre ven algo, que os manda o carallo vintanove; lembras a tua curma, mellor dito a filla de curma da tua nai, unha rapaz sa con tres picaros, vai o xinecologo, por unha revisión, e cancro de mátriz dous meses fai “pra agosto, que esta no ceu”, Deus a descanse, e a tía do teu amigo Ricardo, estaba agardando que viñera o seu home que fora mercar unha maleta pro o viaxe a Grecia, e chamana, que tivera un accidente de coche, e morrera, en como ises miles, por iso,  o Apostol Santiago, di na sua carta, que no debemos dicir “Vou facer, isto, u aquel outro, senon se vivo en o Señor Deus me deicha, e quer, farei isto aquel outro”, pro vamos por libre como se fosemos deuses, e soms po da terra. 
E canto a do que non merecímos habría moito que falar, pero o merecían os infermos de cancro, de tuberculosis de malaria, que siguen morrendo, en no se fan campañas de prego por iles,   e os de sida, que ainda morren, e a naide cando empezou lle importaron, porque ou eran putas, ou pervertidos, sí, non me fagas senas, xa sei que iso agora non se di, pero eton sí,  pero ben direino no teu idioma, gays, u homosexuales, que si esa xenten non fose criaturas e fillos de Deus coma todos, tamen intraban os probes drogadictos, os probes probes, xa que os ricos, fodense o miolos que non tellen ca coca, o que iso no se pasaban, o bicho do sida, esqueciame dos pobres do terceiro mundo, que recibían transfusión, o un inyección con xeringas non deseitables, pro como os do mundo rico, e os que nos temos por bos non entrabamos na lista, pois salvo cando morreu, Deus o teña no ceo, o artista, que lle gustaba tanto a tua aboa, Roc Hudson, pois nada.
Non acabei, e faltame o evola, que ainda segue a matar en África, cando viñeron pra España, deus misioneros que se contaxaran coidando a xente que o tiña, montaron unha, e cando se sacrificou o cadelo, da enfermeira que os antendeu, por certo que mataron o cadelo moi rapido, pro en que os que mandan en España nunca pensaron, pero ben fixerono pra salvar vidas, parecía que matasen mil homes, lembrome, e rinme e fichen mal, pro non o fichen con malicia, do don do cadelo, que lle escribiu una carta o can morto, e lle pregaba  que dise forzas a sua amiña, a lo onde estivese.  Pedialle forza a un cadelo morto, nin que fora un vello exipcio, que adoraban os cans, porque o poñía no lugar de Deus. Todo o Podo en Deus que me da forza”, di San Paio, non un cadelo, pro Deus seguro no llo tuvo en conta, o peor no ira iso, era que lle preocupaba, non os misioneros que morreran nos os infermos, non emportaballen a morte do seu cadelo, que xa sei que se lles quer moito, pro hai que ter sentidiño, un cadelo e un cadelo, e agora veu iste anxo, que e o Covid, que nos dixo que todos somos iguales, que incia o mesmo a ricos que probres, da Africa o dos EE.UU. Que hasta pon a moitos a pregar

Avo, qués dicir con iso, que non vas a ir o prego
Craro que vou ir, Deus escoitará, o fai sempre, e daronos o mellor que non será o que pidamos, senon o que él sabe que bon pra cada un” e ademáis eu doulle todas as mañans grazas por vivir e ter saude, a que se pode ter os cento dous anos, cento tres  pra o Apostol, se Deus nos deixa chegar

Outra cousa avo, vaste vacinar, eu non din que pode facer dano
O carallo vintanove e a cona, da nai que os pariou, e o que fai dano, a vacina, salva a vida, e axuda a que salvemos as de outros

Xa pro ai xente que lle fixo mal
E ai xente que lle fan mal os ovos, ou o peixe branco, ou azul, ou as  aspirinas, todo ten risgo, además  e tentar a Deus

Tentar a Deus, non te entendo, porqué o dis
Se pregamos a Deus que nos libre do Covid, temos que poñer todos os medios que il nos da, ou vamos exigir milagros, non temos dreito; mira hai un conto, dun home que morre afogado, nunha riada, porque agardando Deus o salvase de milagre, non quer subir a un coche, unha lancha, e un  helicoptero, e cando chega o ceo, e protesta, Deus lembralle, que lle mandara, o  coche a lancha e o helicoptero, e un conto, pro na Biblia, que e a Verba de Deus, no segundo libro dos Reises, contase a historia dun sirio, chamado Naman que tiña lepra, e unha rapariga que tiña na casa de criada, faloulle do profeta Eliseo, si creo que era Eliseo,, ben o nome tanto da,  o caso é que o bon home, foise para xunto do Eliseo, pensando que o iba curar de milagre, pro o Eliseo nin o recibiu, fichou un dos seus criados, e mandouno lavar sete veces no Jordán, o Naman, alporizouse todo, lavarse, il naquel regato cheo de terra, cando na sua terriña, tiña sete rios cheos de auga pura, pro un amigo, dicholle que se o que lle importaba era sanar, tampouco o criado do profeta no nome do profeta, lle mandara algo imposible de facer, que no sanaba non pasaba nada, por non se ia poñer, e como Naman era listo, bañouse e quedou sá coma un cativo recen parido. 
Pois ben meu neto, digo tataraneto, as vacinas son o coche, a lancha e o helicoptero que Deus nos manda,  pero mais todavía, son o río xordan, e sería moi bo que por pregar xa desaparecera, pero noso Deus no soe actuar así, vacinarse en confíar nil, porque a Cencia ven de Deus, e senon funcionan xa o tiñamos, e o que morra, naide e inmortal, e ti vacinate, coma non te vacines, capote ca coitela de capar os porcos do meu avo, que ainda gardo

Ben, vacinareime, e tí, vacinacheste

Eu sin poñeronma a vacina fai unha sema, mañan ponlleme a segunda dosé, e tivo consecuencias, teño unhas ganas de casar de novo, voulle pedir para salir a infermeira que me vainou, e unha rapariga de sesenta e catro anos

Avo, rapariga con 64 ano. Por Deus
Tendo en conta que eu teño 102, e unha rapariga

Bueno avo, voume teño que coller o coche, que hoxe teño crase na universidade e ixamen de dereito roman, prega por min
Pregarei, mais non polos ixamen para iso estudia, pregarie para que sexas un avogado honrado, que defenda non os probes, non os ricos as victimas da inxusticia, vai con Deus meu fillo, ca Virgen te cubra con seu manto.

Adeus Avo.

Fin

Agora podedes decidir con que estades de acordo





 





domingo, 2 de mayo de 2021

Patria de Fernando Aramburu


Patria de Fernando Aramburu 
Para mi el mejor libro que he leído desde hace años
Aborda el drama del terrorismo en el País Vasco, Euxcadi, sin caer en los topicos, ni en el maniqueismo
Dejando que sean los propios personajes quienes nos muestren su alma desnuda, y, es así, como vamos conociendo
A Bittori, viuda de una víctima de ETA. El Txato, aunque ausente del pueblo donde fue asesinado su marido, vuelve a instalarse, porque no les tiene miedo, y, quiere que sepan que es tan vasca como ellos, Bittori recuerda cuando su difunto esposo compraba helados a los supuestos asesinos
Junto a ella del otro lado esta Miren hasta no hace mucho intima amiga, de Bittori, y madre del terrorista que supuestamente mato al Txato, Miren es una convencida abertzale, que no tiene reparo en apoya a ETA. E ir a comulgar, y, echar regañinas a la imagen de San Ignacio de Loyola, recordandole, que él también es vasco
Y, como no, el cura del pueblo, otro abertzale, que cree que la lucha por Eukalerría, es justa, sino quien iba a rezar a Dios en vasco, y, Dios quiere a los buenos vascos, y, ojo también a los buenos españoles, italianos.
Se olvida el pobre cura, que un asesino no es bueno
El hijo de Miren cumple condena en la cárcel, y, a ella va visitarlo su madre, precisamente en uno de sus viajes le contará que su hermano es homosexual, vive con su pareja, ante esto el pobre terrorista exclama, que horror, “el mayor pecado”, y, te dan ganas de gritarle, no chico, el mayor pecadeo es el tuyo, matar
Bittori, quiere saber si fue el hijo de Miren quien mato a su Txato, al fin este le contesta en una carta, que no fue él, fue otro miembro de su comando, para el caso es igual
Al final hay una especie de reconciliación de las dos madres, y, por parte de Miren la aceptación de su hijo homosexual
La novela no se deleita en ningún momento en escenas truculentas, todos los personajes son buenos y malos a la vez es decir humanos
No justifica el terrorismo, ni se pone a buscar razones, muestra un pueblo que sufrío mucho, y, muestra como el terrorismo, daño sobre todo a los propios vascos, como unos vascos fueron asesinos de otros vascos
Y, como una parte de La Iglesia no supo ver, que no era la lucha contra un invasor, y, que por ella debían condenar el terrorismo, aunque ayudasen a los terroristas, a reconciliarse con Dios
Es un tema díficil, y, cualquier otro, se hubiéra escorado hacia un lado u otro, Aramburú ha demostrado que es un excelente escritor.

martes, 20 de abril de 2021

Yo Julia y Julia reto a los dioses


Yo Julia y Julia reto a los dioses. Son dos novelas de corte histórico de Santiago Posteguillo, que fue premio Planeta en 2018

En el primer libro, " Yo Julia", se muestra como Julia una joven, casada con un oficial romano, Severo, pese a su origen no romano, era todo lo posible para que su esposo llegue a ser, emperador es decir Augusto de Roma
Se narran las luchas por el poder, la caída de emperadores como Calígula, Cómodo
La colaboración que tiene Julia del médico Galeno, su deseo de fundar una dinastía
Hay amor, traición, celos
No voy a contar para quien no la haya leído

El 2º volumen, "Julia reto a los dioses", nos presentan a Julia luchando por  afincar su dinastía, luchando contra el cáncer, el drama de sus hijos enfrentados, hasta la muerte, aunque debían de ser co emperadores
Julia es la madre de Caracalla, que morirá asesinado, pero la dinastía de Julia, continuara en su sobrino...

Hay una cosa para mí, que hace que esta novela no sea una obra de arte, y, es la aparición de los dioses del Olimpo hablando, unos a favor y otros en contra, eso con todo respeto por el autor es cargarse la novela
Como lo es que tras su muerte veamos a Julia, hablando con Caronte etc. 
Una novela histórica tan buena como esta, debe dejar los sueños, inventos, eso es lo que pone de los dioses y del más allá. La historia de Julia, acaba para ella con su muerte, sigue la de su dinastía, mejor dejarla ahí

Repito es opinión personal pero la desmerece
El Personaje de Julia es ambicioso,  y, hace cosas intolerables, pero también buenas.  Por eso sí no la has leído anímate,


Comerás flores. Lucia Solla Sobral

 Comerás flores. Lucia Solla Sobral Esta novela la primera de su joven autora. Nos cuenta la historia de una joven universitaria que es sedu...